Já við stöllurnar komnar heim eftir frábærlega vel heppnaða ferð.
Við lögðum af stað úr Reykjavíkinni um kl. 19 á fimmtudaginn 24. júlí. Stefnan tekin á Ísafjörð. Okkur til mikillar gleði, ákvað einn vinur okkar að keyra með okkur til Ísafjarðar...sem þýddi þá fyrir okkur að við gátum slappað af og haft það kósí á leiðinni, sem og við gerðum
Raggi stóð sig eins og hetja við keyrsluna og við vorum komin á Ísafjörð um kl.2. Við nenntum ekki að fara að sofa, enda spennan í hámarki svo við rúntuðum um á Ísafirði, og fórum m.a. í göngin, stoppuðum í þeim, tókum myndir og öskruðum...enda rosa góður hljómur og enginn á ferð. Eftir þetta ævintýri okkar var komin smá þreyta í mannskapinn, svo um kl. 5 var slegið upp tjaldi og allir hnipruðu sig saman og fengu sér smá lúr. Kl. 7 var svo ræs og allir í sturtu í sundlauginni...... saga að segja frá því..... nema kl. 8 var farið í bakarí, kl.8.30 var Ragga hent á flugvöllinn og kl.9 var farið í Edinborgarhúsið þar sem skráningin í bátinn var. Þar var engin mættur. Við biðum í 15 mín og fengum svo að vita að vegna brælu var ekki hægt að sigla út. Sko... svona fréttir, fyrir manneskju eins og mig, sem er skíthrædd við sjóinn.... þá var þetta ekki að gera góða hluti. Ég hafi til kl. 12 að snúa Ásdísi og fá hana til að hætta við allt saman og fara bara hringinn í kringum landið. En sem betur fer á ég góða vinkonu sem leyfir mér ekki að komast upp með neitt kjaftæðí svo hún gat haldið mér á rétta sporinu. Kl. 12 var okkur svo tilkynnt að ferðin yrði kl. 13. Þá hófst kappleikur um allan Ísafjörð að finna svarta ruslapoka til að dótið okkar myndi ekki blotna í tuðrunni.... já einmitt tuðran. Það var t.d. eitt orð sem konan í afgreiðslunni gubbaði út úr sér við okkur og ýtti enn undir það að ég ætlaði ekki í þessa ferð. Plastpokarnir fundust og eftir að hafa gleypt sjóveikitöflu og þrýstingurinn kominn á eftstu mörk, var haldið í bátinn. Þetta leit nú allt mjög vel út og sjóveikitaflan á fastandai maga var alveg að gera góða hluti. En þá hófst gamanið.... sem í hrikalega stuttu máli var þannig að mín sjóveikihræðsla er farinn, því ég hef aldrei og mun sennilega aldrei upplifa aðra eins sjóferð... þetta var eins og rússibani... blautur rússibani í tvo tíma. Tuðran leit bara ágætlega út eftir þessa ferð, enda var hún það eina sem gat komið mér í land.
Þegar í Fljótavík var komið tók við yndislegur tími. Það tók reyndar smá á, að vera ekki í símasambandi, þar sem maður er orðin svo háður þessum litla tímahirði og stresstæki. En það sem tók mest á hjá mér var að vera ekki með sjónvarp. Ég var samt ótrúlega hissa á því...og þegar ég var farin að sjá fjarstýringar um allt hús... þá ákvað ég að setjast út á verönd og fara í smá hugleiðslu. Tíminn í víkinni var í einu orði sagt yndislegur. Eina sem maður þurfti að gera var að vera til - og njóta þess. Helstu viðburðir dagsins voru hvað það var heitt úti, hvort það var fjara eða flóð, hvort það sæjist til Grænlands í dag, hvort að skýjinn kæmu inn í víkina eða framhjá, hvort tóann hefði tekið matinn sem við settum út í gær, hvaða bátur þetta væri þarna út á sjó...... svona líf er bara yndislegt. Maður kemst í samband við sjálfan sig, við náttúruna og ég er ekki frá því að maður fái bara nýja og nauðsynlega sýn á lífið. Og það sem er kannski merkilegast að allt þetta veraldlega dót sem við teljum okkur ekki komast af án... er ekki svo nauðsynlegt...... og að heimurinn heldur áfram án manns!!! Það er alveg magnað.
Heimleiðin gekk mun betur - sjólega séð - en leiðin út í víkina. Mun minna stress og mun minni öldugangur. Keyrslan heim gekk líka vel, við Dása vorum duglegar að skiptast á að keyra og bíllinn stóðst þetta eins og ekkert væri. Þegar við vorum svo lentar í Reykjavík, ákváðum við að vera ógeðslega latar og ganga frá öllu dóti daginn eftir. Ég kvaddi svo Ásdísi og fór út í bílinn minn...sem hafði verið með illa lokaða hurð aftur í...sem jú varð til þess að hann var rafmagnslaus... sem jú þýddi að ég komst ekki neitt!!! Vá hvað ég var ekki að nenna því eftir 2 klukkutíma siglingu og 6 tíma akstur. Svo ég hringdi í Óttar sem kom eins og prins og bjargaði prinsessunni sinni. Ég nennti samt engan veginn að fá start hjá honum...heldur fór beint heim að sofa.
Niðurstaða: Það eiga allir að fara í Fljótavík, allavega einu sinni um ævina!!!! Það er hollt fyrír sálina
Verslunarmannahelgi í Kotinu framundan og svo stóra stóra ammilið....
Later!!!!